Droga do Siglufjörður prowadzi przez długie tunele wydrążone w surowych górach północy. Gdy wyjeżdża się z ostatniego z nich, krajobraz ukazuje inny świat, cichy, zamglony, tajemniczy. Przed oczami pojawia się wąska zatoka, zamknięta stromymi zboczami, a przy jej brzegu – małe, kolorowe miasteczko. Drewniane domy stoją równo wzdłuż portu, jakby od lat pilnowały spokoju, który tu zapanował. W powietrzu unosi się zapach oceanu.
To właśnie tu, na krańcu północnej Islandii, przez lata tętniło życie. W pierwszej połowie XX wieku Siglufjörður, nie było tak spokojne, żyło w rytmie połowu śledzi. Port kiedyś przyciągał statki z Anglii i Holandii ze względu na swoje osłonięte wody i dogodne warunki. Tysiące ludzi pracowało dniem i nocą przy rozładunku, soleniu i pakowaniu ryb. Port nie zasypiał. Dźwięk silników, stukot beczek, śmiech i krzyk mew mieszał się w jeden rytm. Siglufjörður było kiedyś sercem islandzkiego dobrobytu. Śledź stał się dla Islandii tym, czym złoto dla Kalifornii – symbolem bogactwa i nadziei. To właśnie tutaj, w tym wąskim fiordzie, biło serce islandzkiej gospodarki zwane „Klondike’em Atlantyku”.
Po latach prosperity morze nagle ucichło. Około roku 1969 ławice odpłynęły, a wraz z nimi ludzie, gwar i bogactwo. Pozostały puste hale, zapach soli w deskach i wspomnienie tętna codzienności, które kiedyś wypełniało każdy zakątek portu. Spacer po nadbrzeżu to jak dotkniecie przeszłości – czuje się ciężar dawnych historii, ale też spokój, z jakim przyroda odzyskuje swoje miejsce. Dziś dawne magazyny rybne mieszczą Muzeum Śledzia – jedno z najciekawszych w Islandii. Chodząc między beczkami i starymi zdjęciami, można poczuć, jak w tym miejscu historia naprawdę przetrwała – nie w słowach, lecz w zapachu, drewnie i ciszy.
Zatoka Siglufjörður nie potrzebuje opowieści. Góry schodzą tu prosto do morza, odbijają się w wodzie jak w lustrze, a ich stoki zmieniają barwy wraz z porą dnia – od głębokiej zieleni po granat i stalową szarość. Światło nie stoi tu w miejscu – przesuwa się po zboczach, raz chłodne i srebrne, raz miękkie jak mleko. Ta zmienność przyciąga wzrok i zatrzymuje na dłużej, hipnotyzuje.
Na drugim końcu miasteczka stoi stara fabryka rybna, przekształcona dziś w browar Segull 67 – rodzinną rzemieślniczą destynację, w której pracują trzy pokolenia: dziadek, ojciec i syn, łącząc tradycję zakładu z nowym rzemiosłem. Kadzie fermentacyjne wypełniają złocisty płyn, zapach słodu miesza się z morskim powietrzem, woda warzelnicza pochodzi z górskich źródeł – miękka, czysta, chłodna jak północ Islandii, i w każdym łyku czuć coś z surowości tego miejsca, rytmu życia ludzi znających wartość czasu i cierpliwości
Siglufjörður nie jest typową atrakcją turystyczną, to raczej spotkanie z prostotą, pamięcią i codziennością. Tutaj miasteczko nie próbuje niczego udawać – nie ma tu wielkich neonów ani turystycznych atrakcji na pokaz. Gdy stoisz na nabrzeżu, słuchając skrzypienia łodzi na falach, masz wrażenie, że czas tu nie płynie, tylko oddycha powoli – razem z oceanem i górami owianymi mgłą. W powietrzu unosi się mieszanina zapachu soli, drewna i wiatru niosącego morską bryzę; wszystko wydaje się nieruchome, jakby uśpione.
