W świecie, który często każe nam walczyć o więcej – więcej pieniędzy, więcej władzy, więcej rzeczy – zapominamy, że prawdziwa obfitość tkwi w dawaniu. Paradoksalnie, to nie gromadzenie czyni nas bogatymi, lecz to, czym i jak się dzielimy.
Każdy z nas posiada coś, co dla kogoś innego jest bezcenne. Może to być wiedza, umiejętność, doświadczenie, uważność, a czasem po prostu obecność. Ale czy potrafimy się tym dzielić?
Dzielenie się jako forma wymiany
W dawnych czasach ludzkość nie znała pieniędzy. Istniała wymiana – nie tylko dóbr, ale też umiejętności. Rzemieślnik uczył rzemiosła młodszych, starsi przekazywali mądrość, wędrowiec dzielił się opowieściami. Wiedza nie była towarem, lecz darem.
Dziś często zapominamy, że możemy wzajemnie się wzbogacać nie tylko poprzez handel, ale poprzez przekazywanie tego, czym dysponujemy. Możesz znać język, którym ktoś inny chciałby się posługiwać. Możesz umieć słuchać – a ktoś właśnie tego najbardziej potrzebuje. Możesz wiedzieć, jak wyhodować roślinę, ugotować prostą potrawę, rozwiązać problem, nad którym ktoś się głowi.
Czyż nie byłoby piękniej, gdybyśmy przestali mierzyć wartość jedynie w walucie, a zaczęli dostrzegać bogactwo w naszych talentach, które mogą stać się darem dla innych?
W filozofii sufickiej istnieje piękne przekonanie: „To, co zatrzymujesz dla siebie, w końcu i tak stracisz. To, czym się dzielisz, zostanie z Tobą na zawsze”.
Czy umiejętność, której nikomu nie przekazujesz, nie umiera wraz z Tobą? Czy wiedza, którą ukrywasz dla siebie, nie staje się martwa?
W rzeczywistości to, co naprawdę posiadamy, to to, czym możemy się dzielić. Muzyk nie ma swojej muzyki, dopóki nie pozwoli innym jej usłyszeć. Mistrz sztuki walki nie jest mistrzem, dopóki nie przekaże swojej wiedzy uczniowi. Miłość istnieje tylko wtedy, gdy jest ofiarowana.
Dawanie rodzi więcej niż branie
Biologia uczy nas, że energia krąży w zamkniętym cyklu – nic nie ginie, lecz przechodzi z jednej formy w drugą. Tak samo dzieje się z ludzką hojnością.
Dawanie nie tylko nie zubaża, ale wręcz pomnaża zasoby. Im więcej uczysz, tym więcej sam się uczysz. Im bardziej dzielisz się ciepłem, tym więcej go w Tobie. Im więcej czasu dajesz innym, tym głębiej przeżywasz każdą chwilę.
Kogo możesz obdarować?
Czy zastanawiałeś się kiedyś, kto mógłby skorzystać z tego, co masz?
Może ktoś w Twoim otoczeniu potrzebuje wiedzy, którą posiadasz? Może ktoś marzy o tym, by nauczyć się czegoś, co dla Ciebie jest codziennością? A może wystarczy, że dasz komuś uwagę – w czasach, gdy wszyscy patrzą w ekrany, a tak niewielu patrzy sobie w oczy?
Nie chodzi o wielkie gesty. Możesz podzielić się książką, myślą, godziną swojego czasu, słowem otuchy. Może jesteś w czymś świetny, ale jeszcze nie podzieliłeś się tym z nikim?
Nie czekaj – daj teraz
Często odkładamy dzielenie się na później – kiedy będziemy mieć więcej czasu, więcej zasobów, więcej pewności siebie. Ale nie istnieje lepszy moment niż teraz.
Bo może właśnie dziś ktoś czeka na Twój dar. Na Twoje słowo. Na Twoją wiedzę.
Nie zatrzymuj światła w dłoniach – pozwól mu rozbłysnąć w innych.
