Życie to niezwykle krótkotrwały moment w skali wszechświata, choć dla nas, ludzi, wydaje się to całym światem. Codziennie borykamy się z różnymi sprawami – tymi poważnymi i tymi, które na pierwszy rzut oka wydają się błahe, ale za to w naszej głowie potrafią rosnąć do monstrualnych rozmiarów. W pracy, w relacjach, w naszych ambicjach, w zmaganiach z codziennymi obowiązkami – wszędzie pojawia się presja, która pcha nas do działania. Jednak czy naprawdę warto podchodzić do wszystkiego z takim ciężarem? Po co się szarpać, skoro i tak z niczym nie przyszliśmy i z niczym nie odejdziemy?
Jesteśmy tu na chwilę
Czas to jeden z najcenniejszych zasobów, jakim dysponujemy. Płynie nieubłaganie, nie zwraca uwagi na nasze plany ani na nasze zmartwienia. Choć mamy tendencję do traktowania go jak coś niekończącego się, w rzeczywistości to tylko ulotny moment w całej historii wszechświata. Tylko chwilę. Żyjemy teraz, w tej chwili, tu i teraz, ale już za moment to wszystko stanie się przeszłością. Dzisiaj może wydawać się ważne, że nie dostaliśmy awansu, że ktoś nas nie docenił, że mamy problem, który zdaje się nie mieć rozwiązania. Jutro, za kilka lat, te same sprawy będą tylko wspomnieniem – czymś, co można wspominać z uśmiechem albo z refleksją, że wtedy po prostu „było się tym zamartwiać”.
Może warto spojrzeć na życie z nieco innej perspektywy? Może zamiast inwestować swoje emocje w to, co tak naprawdę wcale nie jest aż tak istotne w szerszym kontekście, warto po prostu żyć? Bo przecież nie przyszliśmy na świat z żadnym bagażem, nie wyciągamy z niego żadnych rzeczy. Tak samo, jak nie zabierzemy ze sobą nic, gdy nasze życie dobiegnie końca.
Bagaż, który nie należy do nas
Nasz bagaż jest w rzeczywistości zbędny. W społeczeństwie uczymy się, że musimy osiągać coś, dążyć do celów, udowadniać sobie i innym, że jesteśmy w czymś dobrzy. Zbieramy nagrody, tytuły, sukcesy i doświadczamy rozczarowań, niepowodzeń. Zatracamy się w dążeniu do idealnego obrazu siebie, do zaspokajania oczekiwań, które często wcale nie są nasze. To, co naprawdę nas definiuje, to nie nasze osiągnięcia ani straty, ale sposób, w jaki doświadczamy codzienności. Na ile potrafimy się zatrzymać i docenić to, co mamy teraz – ten oddech, to światło poranka, to spotkanie z bliskimi. Nasze życie nie jest warte, byśmy spędzali je w strachu przed tym, co przyjdzie, w ciągłym szarpaniu się o przyszłość, która może nie nadejść.
Nie wszystko ma wielkie znaczenie
Zbyt często przejmujemy się rzeczami, które w gruncie rzeczy nie mają takiego wpływu na nasze życie, jakim się wydają. Błahostki, które urastają do rangi katastrof, problemy, które z czasem okazują się tylko mgłą, a codzienne stresy – małymi przeszkodami, które można łatwo pokonać. Zbyt często staramy się kontrolować wszystko do perfekcji, kiedy tak naprawdę życie to sztuka bycia w ruchu, płynięcia z prądem, zaakceptowania chaosu i przyjęcia, że nie wszystko możemy zaplanować. Może warto odpuścić, pozwolić sobie na chwilę spokoju, na przestrzeń, by oddychać pełną piersią, bez zbędnego bagażu.
Nie musimy być doskonali, nie musimy osiągać wszystkiego, nie musimy spełniać wszystkich oczekiwań. Po prostu musimy żyć, cieszyć się drobnostkami, z którymi spotykamy się każdego dnia. W tym drobnym, codziennym życiu tkwi prawdziwa magia – to właśnie w tych momentach znajdujemy spokój, szczęście i radość, które nie zależą od tytuli, pieniędzy, ani uznania.
Po co się szarpać?
Życie nie jest wyścigiem, nie jest konkursem, w którym musimy wygrać, by czuć się spełnieni. Jest podróżą, której celem nie jest punkt na mapie, lecz to, co dzieje się po drodze. Dlatego warto, zamiast szarpać się o wszystko, po prostu żyć – w pełni, bez lęku o przyszłość, bez nadmiernych oczekiwań. Przecież mamy to jedno życie, które jest naszą okazją, by poczuć je w pełni – oddychać, cieszyć się drobiazgami, być w zgodzie ze sobą. Nieważne, co przyjdzie, bo życie to nie wyścig ani maraton.
I tak, tak naprawdę nic nie musimy. Życie jest po prostu tu, a my jesteśmy tu na chwilę. Z niczym nie przyszliśmy i z niczym nie odejdziemy. Więc, po prostu żyjmy.
