Wisła – królowa polskich rzek – ma wiele obliczy. Choć w dużej części jej bieg został uregulowany, wciąż istnieją fragmenty dzikie, gdzie rzeka płynie zgodnie z rytmem natury. Takim miejscem są tereny przy ujściu Świdra, gdzie do Wisły wpada ta malownicza rzeka. To kraina o niezwykłej urodzie, gdzie nurt rzeki tworzy malownicze piaszczyste łachy i wyspy, odkrywając złocisty piasek i pozwalając przyrodzie rozwijać się bez ludzkiej ingerencji.
Rzeka jak z baśni
Obszar ujścia Świdra do Wisły to prawdziwa ostoja dzikiej przyrody. Brzeg nie jest tu regulowany, co pozwala rzece zmieniać swoje koryto, tworzyć nowe zakola i piaszczyste łachy. Powstają wyspy, które z czasem porasta trawa, a następnie krzewy i drzewa. Porośnięte wikliną i topolami brzegi są domem dla niezliczonych gatunków ptaków, takich jak rybitwa białoczelna, sieweczka obrożna, czapla siwa, kormoran, białorzytka czy płaskonos. Obszar ten jest również ostoją dla bobrów, które licznie zamieszkują te tereny, budując swoje żeremia i wpływając na kształt lokalnego ekosystemu. Zdarza się również spotkać majestatycznego orła bielika, krążącego nad wodami w poszukiwaniu zdobyczy.
Kraina Olędrów
Od XVII wieku, począwszy od 1624 roku, tereny Urzecza zasiedlali Olędrzy – osadnicy pochodzenia holenderskiego i niemieckiego, którzy przybywali do Polski, by zagospodarować nadwiślańskie łęgi. Słynęli ze swoich umiejętności melioracyjnych – budowali kanały, groble i wały chroniące osady przed wylewami. Ich wsie były samowystarczalne, a charakterystyczna zabudowa, w tym drewniane domy wznoszone na tzw. terpach – sztucznych wzniesieniach zabezpieczających przed powodziami – harmonijnie współgrała z krajobrazem. Ślady ich obecności odkryto m.in. w Otwocku Wielkim. Choć po Olędrach pozostały głównie stare cmentarze, takie jak w Kępie Okrzewskiej i Kępie Zawadowskiej, a także charakterystyczny układ pól i nasadzenia wierzb we wsi Okrzeszyn, ich dziedzictwo wciąż jest żywe w nazwach miejscowości oraz historii regionu Urzecza.
Ostoja dzikiej natury blisko stolicy
Tereny te stanowią idealne miejsce dla miłośników przyrody, wędkarzy i kajakarzy. Świder, uchodzący do Wisły szerokim, piaszczystym ujściem, sprzyja wyprawom wodnym. Jego czysta, dynamicznie płynąca woda zachęca do kąpieli, a naturalne, dzikie brzegi tworzą dogodne punkty postoju i obserwacji. Mimo bliskości Warszawy obszar ten pozostaje stosunkowo mało znany i rzadko odwiedzany przez turystów. To jedna z nielicznych przestrzeni, gdzie można doświadczyć ciszy i spokoju, z dala od miejskiego zgiełku. Wisła w tym miejscu płynie wolniej, dając możliwość odpoczynku i kontaktu z naturą.
