Huni Kuin są rdzenną społecznością zachodniej Amazonii, żyjącą przede wszystkim na terenach brazylijskiego Acre oraz po drugiej stronie granicy z Peru. Ich kultura wyrasta z relacji z lasem, który nie jest traktowany wyłącznie jako środowisko życia. Jest źródłem wiedzy, pożywienia, roślin, opowieści, symboli i praktyk przekazywanych pomiędzy pokoleniami.
Jedną z nich jest nixi pae, znane szerzej jako ayahuasca. W tradycji Huni Kuin nie funkcjonuje ono jako samodzielna substancja oddzielona od kultury. Towarzyszą mu rytuał, wspólnota oraz huni meka – tradycyjne pieśni związane z kosmologią Huni Kuin. Pieśni mają własną strukturę i funkcje, a ich przekazywanie tworzy łańcuch wiedzy sięgający poprzednich pokoleń.
Podobną rolę odgrywa kene kuĩ – charakterystyczny system geometrycznych wzorów obecnych na ciele, tkaninach, ceramice, koszach i innych przedmiotach. Dla Huni Kuin nie jest dekoracją. To język wizualny związany z ich historią, relacjami społecznymi, rytuałami i sposobem rozumienia świata. W 2025 roku kene kuĩ zostało oficjalnie uznane przez brazylijski IPHAN za dziedzictwo kulturowe Brazylii.
Siła tej kultury bierze się również z tego, że wiedza nie została zamknięta w książkach. Żyje w pieśni, obrazie, pamięci, praktyce i relacji człowieka z otoczeniem. Kolejne pokolenia przejmują ją od ludzi, którzy sami otrzymali ją wcześniej. W świecie przyzwyczajonym do oddzielania człowieka od natury Huni Kuin zachowują zupełnie inny sposób myślenia o tej relacji.
Jeśli ten artykuł był dla Ciebie wartościowy i chcesz, aby O Zmierzchu i Świcie mogło nadal publikować niezależne teksty, możesz wesprzeć Fundusz Rozwojowy Magazynu.
Więcej informacji znajdziesz na stronie O MAGAZYNIE .
Treści publikowane w magazynie „O Zmierzchu i Świcie” mają charakter edukacyjny i popularnonaukowy. Nie stanowią porady medycznej, psychologicznej ani dietetycznej i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub innym wykwalifikowanym specjalistą.
