KOMENTARZ DO RZECZYWISTOŚCI

Są ludzie, z którymi dobrze się podróżuje. Są tacy, z którymi dobrze się milczy. I są jeszcze ci najrzadsi – z którymi najlepiej komentuje się świat.

To osobliwa umiejętność. Nie wymaga podobnych poglądów, zgodnych charakterów ani wspólnego życiorysu. Wystarczy podobna czułość na absurd. Albo na piękno. Najlepiej na jedno i drugie.

Nie chodzi przecież o to, żeby mieć rację. W końcu jedyna racja to wibracja. Najciekawsze rozmowy rzadko kończą się werdyktem. Zostawiają po sobie coś znacznie cenniejszego – sposób patrzenia, który wraca zupełnie niespodziewanie.

Nie odpowiedź. Nie konkluzję. Właśnie komentarz.

Bo najcelniejsze spostrzeżenia niemal odruchowo szukają kogoś, z kim można je podzielić.

Niektóre relacje kończą się znacznie wcześniej niż rozmowy, które dzięki nim powstały. Rozchodzą się drogi, zmieniają adresy, telefony milkną, kalendarze przestają się pokrywać. Zostaje jednak pewien odruch. W środku zwyczajnego dnia wydarza się coś zabawnego, absurdalnego albo po prostu wartego uwagi -i przez ułamek sekundy brakuje już nie człowieka, lecz miejsca, w którym ten komentarz mógłby paść.

Rzeczywistość zaskakująco często domaga się właśnie tego. Nie rozwiązania. Nie oceny. Krótkiego dopowiedzenia. Uniesionej brwi. Półuśmiechu, który mówi więcej niż zdanie.

Niektóre rozmowy kończą się za wcześnie. Inne przeciągają się zbyt długo. Te najważniejsze nie pytają o godzinę. Czas zmienia ich ton, ale rzadko zmienia znaczenie.

Najlepsze rozmowy poznaje się nie po tym, ile trwały. Poznaje się je po tym, że świat jeszcze długo znajduje dla nich kolejne tematy.

Rzeczywistość zaskakująco rzadko bywa doświadczeniem całkowicie prywatnym. Nawet najbardziej osobiste obserwacje instynktownie szukają drugiego spojrzenia.