Ryuichi Sakamoto przez dekady poruszał się pomiędzy muzyką, sztuką i technologią, traktując dźwięk jak materiał, który można badać równie uważnie jak światło czy przestrzeń. Interesowało go również to, co znajduje się na granicy słyszalności: szum deszczu, rezonans przedmiotów, przypadkowe odgłosy otoczenia i cisza.
Otwarta 11 września w berlińskim Hamburger Bahnhof wystawa „seeing sound, hearing time” pokazuje tę mniej oczywistą część jego twórczości. To pierwsza duża europejska retrospektywa Sakamoto jako artysty, obejmująca instalacje dźwiękowe i audiowizualne oraz prace powstające we współpracy z innymi twórcami.
Sakamoto interesowała możliwość wyjścia poza tradycyjne słuchanie muzyki. Dźwięk miał dla niego wymiar przestrzenny i fizyczny, mógł reagować na naturę, technologię i obecność człowieka. W jego późniejszych pracach coraz mocniej pojawiały się również przemijanie i czas.
Tytuł wystawy odwraca dwa podstawowe doświadczenia zmysłowe: zobaczyć dźwięk, usłyszeć czas. I dobrze opisuje sposób myślenia artysty, który przez całe życie sprawdzał, jak wiele pozostaje do odkrycia pomiędzy tym, co widzimy, a tym, co słyszymy.
Ryuichi Sakamoto, 2013. Fot. KAB America / Wikimedia Commons, CC BY 3.0.
Jeśli ten artykuł był dla Ciebie wartościowy i chcesz, aby O Zmierzchu i Świcie mogło nadal publikować niezależne teksty, możesz wesprzeć Fundusz Rozwojowy Magazynu.
Więcej informacji znajdziesz na stronie O MAGAZYNIE .
Treści publikowane w magazynie „O Zmierzchu i Świcie” mają charakter edukacyjny i popularnonaukowy. Nie stanowią porady medycznej, psychologicznej ani dietetycznej i nie zastępują konsultacji z lekarzem lub innym wykwalifikowanym specjalistą.
