JAKIE KARTY ROZDAŁ LOS?

A może wszystko zostało zapisane znacznie wcześniej, niż nam się wydaje. Dokładnie w momencie naszych narodzin.

Według astrologii właśnie wtedy powstaje indywidualny zapis potencjałów, talentów, lekcji i spotkań, które będą kształtować człowieka przez całe życie. To mapa prowadząca przez doświadczenia mające swój głębszy sens.

Przez wieki astrologia była jedną z najważniejszych nauk. Wykładano ją na uniwersytetach, a królowie i władcy korzystali z wiedzy swoich astrologów przy podejmowaniu najważniejszych decyzji. Była językiem pozwalającym dostrzegać zależności pomiędzy tym, co dzieje się na niebie, a tym, co wydarza się w ludzkim życiu. Wierzono, że ruchy nieba nie tylko opowiadają o tym, co jest, ale również wskazują, jakie energie nadchodzą, co będzie wspierać rozwój, a co przyniesie lekcje i konieczność zmiany.

Dlaczego jedni przez długie lata mogą żyć w poczuciu bezpieczeństwa, podczas gdy inni bardzo wcześnie poznają naturę straty, niepewności, lęku, zdrady i samotności?

Astrolog powiedziałby, że to ręka Saturna. Planety prawdy, konstrukcji i wytrwałości, która poprzez doświadczenie prowadzi człowieka do jego wewnętrznej siły. Saturn nie przychodzi po to, by było wygodnie. Przychodzi po to, by było prawdziwie.

Saturn testuje fundamenty i konstrukcje, na których człowiek buduje swoje życie. To, co jest trwałe, potrafi wytrzymać próbę czasu. To, co zostało zbudowane na iluzji, lęku lub fałszywym poczuciu bezpieczeństwa, wcześniej czy później zaczyna pękać.

Czasami zabiera niemal wszystko. Stabilność. Dom. Miłość. Rodzinę. Zaufanie. Pewność. Prawdę, w którą wierzyło się przez całe życie. Warstwa po warstwie. Tak długo, aż pojawia się pytanie, czy zostało jeszcze cokolwiek.

Z czasem zaczyna być widać, że większość tego, co utracone, była częścią historii, ale nie naszą tożsamością. Było doświadczeniem, etapem drogi, lekcją. Czymś, przez co przechodziliśmy, ale czym nigdy naprawdę nie byliśmy.

Być może właśnie dlatego niektóre rzeczy odchodzą. Nie dlatego, że były bez znaczenia. Ale dlatego, że nie były fundamentem. To, co prawdziwe, potrafi przejść próbę czasu, zmian i doświadczeń. To, co było jedynie wyobrażeniem, oczekiwaniem lub iluzją, prędzej czy później rozpada się pod ciężarem.

Kiedy opadnie kurz po kolejnej stracie, zaczyna odsłaniać się coś, co było obecne od zawsze. Coś, do czego życie prowadziło przez każdą stratę, każde rozczarowanie i każdą próbę.

Kim jesteśmy, kiedy nie możemy już wskazać niczego, co posiadamy, do czego należymy albo z czym się utożsamialiśmy?

Bo pod wszystkimi warstwami nadal coś istnieje. Coś, czego nie można stracić. Coś, czego nie można odebrać żadnym wydarzeniem ani żadnym słowem.

Jest tylko obecność.

Jest tylko świadomość własnego istnienia.

Jest tylko ciche i niewzruszone:

Ja Jestem. Aham Asmi

I być może właśnie po to Saturn pojawia się na naszej drodze. Odbiera to, co kruche, aby odsłonić to, co trwałe. Pozwala dostrzec, co jest fundamentem, a co jedynie jego imitacją.

Obok doświadczeń istnieją również siły, które pomagają odnaleźć sens i kierunek.

Jowisza i Plutona.

Jowisz wnosi zrozumienie. Pozwala spojrzeć szerzej i dostrzec, że doświadczenia, które wcześnie były ciężarem, z czasem układają się w większą całość.

To właśnie dzięki tej energii człowiek podnosi się po raz kolejny. Nie dlatego, że zapomniał o bólu. Ale dlatego, że nauczył się ufać procesowi. Wiedział już, że za każdą stratą kryje się kolejna warstwa prawdy o sobie. I właśnie ta wiedza pozwalała podnosić się raz za razem.

Pluton działa jeszcze głębiej. Nie naprawia. Nie pociesza. Transformuje. Uczy, że czasami musi umrzeć wszystko, czym wydawało się, że niejesteśmy, aby mogło pozostać to, kim jesteśmy naprawdę.

Jeśli Saturn odbiera iluzje, Jowisz pomaga odnaleźć sens, a Pluton prowadzi przez transformację, wtedy nawet najtrudniejsze doświadczenia przestają być wyłącznie cierpieniem. Stają się źródłem mądrości.

I może właśnie dlatego niektórych ludzi nie da się złamać. Bo odkryli, że można stracić to, co zewnętrzne, i nadal pozostać całością. Kiedy opadną warstwy iluzji, oczekiwań i fałszywych identyfikacji, zostaje coś, co nie podlega stracie.

I tutaj dochodzimy do części astrologii, która nadaje sens i lekkość.

Bo w chwili narodzin zapisane są nie tylko lekcje, ale również kierunek. Astrologowie nazywają go Węzłem Północnym. To coś w rodzaju kompasu duszy. Miejsce, w którym znajdują się nasze naturalne predyspozycje, potencjał oraz droga prowadząca do pełniejszego wyrażenia siebie.

W tym zapisie ukryte są również talenty. To dlatego jedni od dziecka ciągną do słów, inni do sztuki, uzdrawiania, nauczania, biznesu czy pracy z ludźmi.

Kiedy zaczynamy podążać drogą zgodną z własną naturą, wiele rzeczy przestaje wymagać tak ogromnego wysiłku. Nie dlatego, że znikają przeszkody. Ale dlatego, że energia przestaje być rozpraszana na to, co nie jest nasze.

To właśnie wtedy pojawia się lekkość. Nie ta wynikająca z braku wyzwań, ale z poczucia zgodności. Człowiek przestaje szukać swojej drogi, bo zaczyna nią iść.

Być może właśnie dlatego tak ważne jest poznanie własnych talentów i predyspozycji. Nie po to, by przewidzieć przyszłość, ale by lepiej zrozumieć siebie i świadomie korzystać z tego, co zostało nam dane.

Dzisiejsza pełnia przypomina o tym szczególnie mocno. Pełnie od zawsze symbolizowały moment ujawnienia, domknięcia i zobaczenia rzeczy takimi, jakie są naprawdę. To czas, w którym opadają kolejne iluzje, a to, co ukryte, wychodzi na światło.

Być może właśnie dlatego astrologia od wieków fascynuje ludzi.

Nie dlatego, że próbuje odpowiedzieć na pytanie, co wydarzy się jutro.

Ale dlatego, że pomaga zrozumieć, dlaczego wydarzyło się wczoraj.

I dokąd prowadzi droga, którą przyszliśmy tutaj przejść.

Bo może największym odkryciem nie jest wiedza o przyszłości.

Może największym odkryciem jest przypomnienie sobie, kim byliśmy od początku.