KOT

Są miejsca, w których łatwo uwierzyć w magię.
Islandia jest jednym z nich.

Patrzę codziennie na krajobraz, który wydaje się nietknięty ludzką ręką. Ocean. Góry. Parująca ziemia. Skała. Mech. Wszystko surowe, pierwotne, jakby dopiero co zostało stworzone.
Tak może wyglądać świat. Tak wygląda ziemia na krańcu świata – ziemia, która nie została oswojona.

W samym centrum Reykjavíku stoi stary islandzki domek. Niewielki. Zbudowany z kamienia i mchu. Dolna część schowana pod poziomem gruntu, jakby wrastała w ziemię. Kiedy patrzy się na niego dłużej, trudno oprzeć się wrażeniu, że bardziej przypomina dom elfa niż człowieka. Niezwykły. Naturalnie wpisany w otoczenie, jakby stał tam od zawsze.
Czuć w nim opowieści.

Zagościł u mnie ostatnio kot.

Nie było momentu wejścia.
Nie było żadnego dźwięku, żadnego ruchu powietrza.
Po prostu – już był, kiedy wstałam.

Ułożony na kanapie.
Legowisko wyrobione.
Wyglądał, jakby gościł się od dawna. Jakby był u siebie.

Absurd. Łobraz – jak mówią na Śląsku.

Obroża.

Ogromny, tęczowy materiał.
Absolutnie nieproporcjonalny.

Nie jak dodatek.
Bardziej jak coś, co przyszło razem z nim z innego wymiaru.

Z opowieści „Alicji w Krainie Czarów”.

Lufcik był uchylony. Na tyle, żeby wpuścić powietrze. Nie na tyle, żeby wpuścić jego.
A jednak leżał u mnie na kanapie.

Spokojny.
Uważny.

Nic nie chciał.
Nie domagał się.

Patrzył.
Oczami, które coś wiedzą.

Od dziecka wierzę w magię, ale to nie jest wiara w sztuczki.
Raczej w momenty, które nie potrzebują wyjaśnienia, żeby były prawdziwe.

Przyjęłam gościa w moim domu.

Kim jesteś, posłańcu?

Są miejsca, które nie tyle pokazują magię, co ją normalizują.
Rozpuszczają granicę między tym, co możliwe, a tym, co tylko wydaje się takie być.

Ta kraina jest jednym z nich.